നിശബ്ദമാകുന്ന കായലോരങ്ങൾ; തുച്ഛമായ കൂലിയിലും തുരുമ്പിച്ച യന്ത്രങ്ങളിലും എരിഞ്ഞുതീരുന്ന കൊല്ലത്തിന്റെ കയർ പെരുമ

നിശബ്ദമാകുന്ന കായലോരങ്ങൾ; തുച്ഛമായ കൂലിയിലും തുരുമ്പിച്ച യന്ത്രങ്ങളിലും എരിഞ്ഞുതീരുന്ന കൊല്ലത്തിന്റെ കയർ പെരുമ

അഷ്ടമുടിക്കായലിന്റെ ഓളങ്ങൾക്കൊപ്പം ഒരുകാലത്ത് താളമിട്ടിരുന്ന കൊല്ലത്തിന്റെ കയർ റാട്ടുകളുടെ കിലുക്കം അന്യമാകുന്നു. നാടിന്റെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെയും തൊഴിലാളി മുന്നേറ്റങ്ങളെയും പതിറ്റാണ്ടുകളോളം മുന്നോട്ടുനയിച്ച പരമ്പരാഗത കയർ വ്യവസായം ഇന്ന് ഏതാനും സഹകരണ സംഘങ്ങളിലെ വിരലിലെണ്ണാവുന്ന തൊഴിലാളികളിലേക്ക് മാത്രമായി ചുരുങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്.

പുലർച്ചെ മുതൽ സന്ധ്യ മയങ്ങും വരെ കഠിനമായി പണിയെടുത്താലും അരി വാങ്ങാൻ പോലും തികയാത്ത കൂലിയും, തുരുമ്പെടുക്കുന്ന യന്ത്രങ്ങളും, ശ്വാസകോശത്തിലേക്ക് അടിച്ചുകയറുന്ന ചകിരിപ്പൊടിയുമായി ഒരു തലമുറ ഇവിടെ ജീവിതം ഹോമിക്കുകയാണ്.

പട്ടിണിയും അവഗണനയും; റാട്ടുതിരിക്കുന്ന കൈകളിലെ കണ്ണീർ ജീവിതം

പുലർച്ചെ ഏഴരയ്ക്ക് ജോലിസ്ഥലത്ത് എത്തിയാൽ വൈകുന്നേരം മൂന്നുമണി വരെ നിർത്താതെ പണിയെടുത്താൽ മാത്രമേ ഇവിടെയൊരു അടുപ്പ് പുകയൂ. പണ്ട് മൂന്നുപേർ ചേർന്ന് ചെയ്തിരുന്ന കഠിനമായ ജോലി ഇന്ന് കൂലി ലാഭിക്കാനും ആളെ കിട്ടാനില്ലാത്തതിനാലും രണ്ടുപേർ ചേർന്നാണ് ചെയ്യുന്നത്.

“നല്ല രീതിയിൽ ജോലി ചെയ്തുകൊണ്ട് വന്ന മേഖലയാണിത്. ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന ദുരിതങ്ങൾ ചില്ലറയൊന്നുമല്ല. മൂന്നുപേര് ചെയ്യുന്ന ജോലി ഇന്ന് രണ്ടുപേര് കൂടിയാണ് ചെയ്യുന്നത്. പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് ഇതിനെക്കുറിച്ച് ഒന്നും അറിഞ്ഞുകൂടാ. ഞങ്ങളുടെ കാലം കഴിഞ്ഞാൽ ഈ പണി പൂർണ്ണമായും സ്തംഭിക്കും. ജീവിതമാർഗ്ഗമെന്ന നിലയിൽ ഇത് പൂർണ്ണമായും പരാജയപ്പെട്ടുപോയി.” 

കിലോമീറ്ററുകൾ നീളുന്ന നടപ്പ്; 200 വള്ളിയും 100 മുടിയും

പരമ്പരാഗതമായി റാട്ടു തിരിക്കാൻ ഒരാൾ ആവശ്യമായിരുന്ന സ്ഥാനത്ത് ഇന്ന് ഇലക്ട്രിക് മോട്ടോറുകൾ എത്തിയെങ്കിലും തൊഴിലാളികളുടെ അധ്വാനഭാരം കുറഞ്ഞിട്ടില്ല. മുൻപ് ഒരു ദിവസം 80 മുടി കയർ പിരിച്ചിരുന്നിടത്ത് ഇന്ന് 100 മുടിയും 200 വള്ളിയുമാണ് ദിവസേന പിരിച്ചെടുക്കേണ്ടത്.

ഇതിനായി തൊഴിലാളികൾ റാട്ടിന്റെ ഒരറ്റത്തുനിന്നും മറ്റേ അറ്റത്തേക്ക് നടന്നുതീർക്കുന്ന ദൂരം കിലോമീറ്ററുകളാണ്. കൊല്ലം ചിന്നക്കട പോയി വരുന്നതിലും വലിയ ദൂരമാണ് ഒരു ദിവസം ഇവർ വെയിലിലും പൊടിയിലും നടന്നുതീർക്കുന്നത്. കറണ്ട് നിലച്ചാൽ മാത്രം അല്പം വിശ്രമം; അല്ലാത്തപക്ഷം മൂന്നുമണി വരെ വിശ്രമമില്ലാത്ത നടത്തവും അധ്വാനവുമാണ് ഇവരുടെ ദിനചര്യ.

400 രൂപയുടെ ദിനക്കൂലി; കാത്തിരുന്ന് കിട്ടുന്ന സർക്കാർ വിഹിതം

കേരളത്തിൽ ഒരു സാധാരണ കൂലിപ്പണിക്കാരന് പോലും പ്രതിദിനം ആയിരം രൂപയിലധികം വേതനം ലഭിക്കുമ്പോൾ, കഠിനമായ ഈ ജോലിയ്ക്ക് ഇവർക്ക് ലഭിക്കുന്നത് കേവലം 400 രൂപയാണ്.

• സംഘം നൽകുന്ന വിഹിതം: 290 രൂപ

• സർക്കാർ നൽകേണ്ട വിഹിതം: 110 രൂപ

• പ്രതിദിന ബോണസ് തുക: 39 രൂപ 95 പൈസ

ഇതിൽ സർക്കാർ നൽകേണ്ട 110 രൂപ കൃത്യമായി ലഭിക്കാറുമില്ല. മാസങ്ങളോ വർഷങ്ങളോ കാത്തിരുന്നാണ് ഈ തുച്ഛമായ തുക കൈകളിൽ എത്തുന്നത്. കഴിഞ്ഞ വർഷം സർക്കാർ കൂട്ടിയതാകട്ടെ വെറും 50 രൂപ മാത്രമാണ്. അരിയും പലവ്യഞ്ജനങ്ങളും വാങ്ങാൻ പോലും തികയാത്ത ഈ വേതനവുമായി അടുത്ത തലമുറ ഈ തൊഴിലിലേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടില്ലെന്ന് തൊഴിലാളികൾ തുറന്നുപറയുന്നു.

modern ASM മെഷീൻ സെക്ഷൻ; തുരുമ്പിച്ച യന്ത്രങ്ങളും നഷ്ടമായ തൊഴിൽദിനങ്ങളും

പരമ്പരാഗത റാട്ടുകളുടെ തകർച്ചയ്ക്ക് പരിഹാരമായി സർക്കാർ ആവിഷ്കരിച്ച ആധുനികവൽക്കരണ പദ്ധതികളും പാതിവഴിയിൽ നിലച്ച മട്ടാണ്. 2019-ൽ സഹകരണ സംഘത്തിൽ എത്തിച്ച ഓട്ടോമാറ്റിക് ASM (Automatic Spinning Machine) യന്ത്രങ്ങളുടെ ഇന്നത്തെ അവസ്ഥ ദയനീയമാണ്.

“വലപ്പായ ഉണ്ടാക്കാനായി വൈക്കം കയറാണ് ഈ ASM മെഷീനിൽ നിർമ്മിക്കുന്നത്. 2019-ൽ വന്ന മെഷീനാണിത്. 2020-ൽ ജോലി തുടങ്ങി. എന്നാൽ രണ്ടു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ മൂന്ന് വർഷത്തോളം ഒരു ജോലിയുമില്ലാതെ യന്ത്രങ്ങൾ തുരുമ്പെടുത്തു കിടന്നു. കഴിഞ്ഞ വർഷമാണ് വീണ്ടും തുടങ്ങിയത്. അന്ന് 10 മെഷീനുകളിലായി 20 തൊഴിലാളികൾ ഷിഫ്റ്റ് വെച്ച് ജോലി ചെയ്തിരുന്നു. ഇന്നവിടെ ആകെ 5 പേർ മാത്രമാണുള്ളത്.”

നിശ്ചിത കൂലിയില്ല; ദിവസ വരുമാനം 200 രൂപയിലും താഴെ

മെഷീൻ സെക്ഷനിലെ തൊഴിലാളികൾക്ക് നിശ്ചിതമായ ഒരു പ്രതിദിന വേതനമില്ല. ചെയ്യുന്ന ഉൽപ്പാദനത്തിനനുസരിച്ച് (Piece-rate) മാത്രമാണ് കൂലി ലഭിക്കുന്നത്.

രാവിലെ ഒമ്പത് മണിക്ക് എത്തി വൈകുന്നേരം അഞ്ചുമണി വരെ പണിയെടുത്താലും കറണ്ട് ഇല്ലെങ്കിലോ മെഷീൻ തകരാറിലായാലോ ഒരു രൂപ പോലും ലഭിക്കില്ല. മെഷീൻ കേടായാൽ നന്നാക്കാൻ നിർമ്മാണക്കമ്പനിയിൽ നിന്ന് ആളുകൾ വരണം. പല ദിവസങ്ങളിലും 200 രൂപ പോലും കൂലി ലഭിക്കാതെ ഇവർക്ക് മടങ്ങേണ്ടി വരുന്നു.

വിഷപ്പുകയാകുന്ന ചകിരിപ്പൊടി; ആരോഗ്യവും പണയം

തൊഴിലാളികളുടെ ആരോഗ്യസ്ഥിതിയെ ഗുരുതരമായി ബാധിക്കുന്ന മറ്റൊരു ഘടകം അസംസ്കൃത വസ്തുക്കളുടെ ഗുണനിലവാരമില്ലായ്മയാണ്.

• കേരളത്തിന്റെ നാടൻ ചകിരിയുടെ അഭാവം: പരമ്പരാഗതമായി കായലിൽ താഴ്ത്തിവെച്ച് ചീയിച്ചെടുക്കുന്ന തൊണ്ടുകളിൽ നിന്നുള്ള ഗുണമേന്മയുള്ള നാടൻ ചകിരി ഇന്ന് ലഭ്യമല്ല.

• തമിഴ്‌നാട് പച്ചച്ചകിരിയുടെ ആധിക്യം: തമിഴ്‌നാട്ടിൽ നിന്നുമെത്തുന്ന നിലവാരം കുറഞ്ഞ പച്ചച്ചകിരിയാണ് മെഷീനുകളിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നത്.

• ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങൾ: യന്ത്രങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ ഈ ചകിരിയിൽ നിന്നുമുയരുന്ന രൂക്ഷമായ പൊടി ശ്വസിച്ച് തൊഴിലാളികൾക്കിടയിൽ നിരന്തരമായ തുമ്മലും വിട്ടുമാറാത്ത ചുമയും ശ്വാസകോശ രോഗങ്ങളും പടർന്നുപിടിക്കുന്നു.

അസ്തമയത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന ഒരു പാരമ്പര്യം

ഒരു നാടിന്റെ സംസ്കാരവും സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുമായിരുന്ന കയർ വ്യവസായം ഇന്ന് വെറുമൊരു കാഴ്ചവസ്തുവായി മാറുന്ന ദുരവസ്ഥയിലാണ്. നിലവിലുള്ള തൊഴിലാളികൾ ഭൂരിഭാഗവും ജീവിത സായാഹ്നത്തിൽ എത്തിനിൽക്കുന്നവരാണ്. പട്ടിണിയും ശാരീരിക ബുദ്ധിമുട്ടുകളും മാത്രം മിച്ചംവെക്കുന്ന ഈ തൊഴിലിലേക്ക് വരാൻ പുതിയ തലമുറ ഒട്ടും തയ്യാറല്ല.

സർക്കാരിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നും ആത്മാർത്ഥമായ പിന്തുണയും, മാന്യമായി ജീവിക്കാനുള്ള കൃത്യമായ വേതനവും, ആധുനിക യന്ത്രങ്ങളുടെ കൃത്യമായ പരിപാലനവും ഉറപ്പാക്കിയില്ലെങ്കിൽ, കൊല്ലത്തിന്റെ കായലോരങ്ങളിൽ അവശേഷിക്കുന്ന ഈ കയർ തുരുത്തുകൾ കൂടി അധികം വൈകാതെ പൂർണ്ണമായും നിശ്ചലമാകും. ഒരു ചരിത്രം കൂടി അങ്ങനെ ഓർമ്മകളിലേക്ക് വഴിമാറും.

വാർത്തകളും വിശേഷങ്ങളും അറിയാൻ താഴെ കാണുന്ന whatsapp പബ്ളിക് ചാനൽ ലിങ്ക് ക്ലിക്ക് ചെയ്ത് ഫോളോ ചെയ്യുക :
https://whatsapp.com/channel/0029Vb5EC2CICVfiP901gW2T