തീവ്രാനുരാഗത്തിൻ്റെയും ശാപമോക്ഷത്തിൻ്റെയും കഥ പറയുന്ന അപൂർവവും പ്രാചീനവുമായ ഒരു ക്ഷേത്രകലാരൂപമാണ് ആര്യമാല ആട്ടം. കൂത്തിനും കഥകളിക്കും പ്രചാരമുണ്ടാകുന്നതിന് വളരെ മുൻപ് തന്നെ പ്രശസ്തി നേടിയിരുന്ന ഈ കലാരൂപം, ഇന്ന് കൊല്ലം ജില്ലയിലെ മുളങ്കാടകം ക്ഷേത്രപരിസരത്തുള്ള വിശ്വകർമജരിലൂടെയാണ് നിലനിന്നുപോരുന്നത്.
ആര്യമാല ആട്ടത്തിൻ്റെ ഉത്ഭവവും ഐതിഹ്യവും
ശാപഗ്രസ്തരായ ശിവപുത്രനും ഇളാകുമാരിയും
സ്കന്ദപുരാണം 18-ാം സർഗത്തിൽ സുബ്രഹ്മണ്യൻ്റെ യൗവനകാലം പരാമർശിക്കുന്നിടത്തുനിന്നുമാണ് ആര്യമാല ആട്ടത്തിൻ്റെ ഇതിവൃത്തം ആരംഭിക്കുന്നത്. പൗർണമി ദിനങ്ങളിൽ ശിവപാർവതിമാരെ ഭജിക്കാൻ കൈലാസത്തിലെത്തുന്ന സപ്തകന്യകമാരിൽ സുന്ദരിയായ ‘ഇളാകുമാരി’യിൽ സുബ്രഹ്മണ്യൻ അനുരക്തനാകുന്നു.
കുമാരിയോട് സുബ്രഹ്മണ്യൻ കാട്ടുന്ന പ്രണയചേഷ്ഠകൾ പാർവതി ആസ്വദിച്ചതിൽ കോപിഷ്ഠനായ പരമശിവൻ ഭാര്യയെയും പുത്രനെയും ഇളാകുമാരിയെയും ഭൂമിയിൽ ജനിക്കട്ടെയെന്ന് ശപിച്ചു. തുടർന്ന് അവർക്ക് ശാപമോക്ഷവും നൽകി.
ഭൂമിയിലെ പുനർജന്മവും പ്രണയവും
ശാപഫലമായി പാർവതി കാവേരി നദീതീരത്തുള്ള കമ്പവനത്തിൽ ‘കാമാത്തി’ എന്ന തപസ്വിനിയായി ജന്മമെടുത്തു. സുബ്രഹ്മണ്യൻ ഒരു പേടമാൻ്റെ വയറ്റിൽനിന്ന് മനുഷ്യക്കുഞ്ഞായി ‘കാത്തവരായൻ’ എന്ന പേരിൽ ഭൂമിയിൽ പിറന്നു.
ഇതേസമയം, കാവേരിയുടെ മറുകരയിലെ മാനനഗരിയിൽ കുട്ടികളില്ലാതെ വിഷമിച്ച് ആത്മാഹൂതിക്ക് ശ്രമിച്ച രാജദമ്പതികളായ ആര്യഭൂരാജനും മലർമാലയ്ക്കും യാഗാഗ്നിയിൽനിന്ന് ഒരു പെൺകുഞ്ഞിനെ ലഭിച്ചു. ഇളാകുമാരിയുടെ അവതാരമായി പിറന്ന ആ കുഞ്ഞ് ‘ആര്യമാല’ എന്ന പേരിൽ വളരുകയും പിന്നീട് മാനനഗരിയിലെ രാജ്ഞിയാവുകയും ചെയ്തു.
തുടർന്ന് കാവേരി നദിക്കരയിൽ വെച്ച് യാദൃച്ഛികമായി ആര്യമാലയെ കാത്തവരായൻ കണ്ടുമുട്ടുകയും ആദ്യദർശനത്തിൽ തന്നെ അവളോട് തീവ്രമായ അനുരാഗം തോന്നുകയും ചെയ്തു.
പ്രതിബന്ധങ്ങളെ അതിജീവിച്ചുള്ള പരിണയം
എന്നാൽ, ആര്യമാലയുടെ പുരുഷവിരോധം കാത്തവരായൻ്റെ പ്രണയത്തിന് വലിയ തടസ്സമായി മാറി. ഒടുവിൽ തൻ്റെ പ്രണയത്തിന് മുന്നിൽ നിന്ന അതിശക്തമായ എതിർപ്പുകളെ ഒന്നൊന്നായി പരാജയപ്പെടുത്തി കാത്തവരായൻ എന്ന സുബ്രഹ്മണ്യനും ആര്യമാല എന്ന ഇളാകുമാരിയും തമ്മിൽ ഒന്നിക്കുന്നതാണ് ആര്യമാല ആട്ടത്തിൻ്റെ ശുഭപര്യവസായിയായ ഇതിവൃത്തം.
പാലക്കാട്ടിൽ നിന്ന് കൊല്ലത്തിൻ്റെ സ്വന്തം കലയിലേക്ക്
സുബ്രഹ്മണ്യശാസ്ത്രികളുടെ ചിട്ടപ്പെടുത്തൽ
പാലക്കാട് സ്വദേശിയായ സുബ്രഹ്മണ്യശാസ്ത്രി ചിട്ടപ്പെടുത്തിയ നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള കലാരൂപമാണിത്. തമിഴും മലയാളവും ഇഴചേർന്ന മണിപ്രവാള സദൃശ്യമായ ഭാഷയിലാണ് ഇതിൻ്റെ ആട്ടക്കഥ രചിച്ചിട്ടുള്ളത്.
കൊല്ലത്തേക്കുള്ള ചുവടുമാറ്റം
1966-67 കാലഘട്ടത്തിൽ മുളങ്കാടകത്ത് ‘ദേവിവിലാസം ആര്യമാല ആട്ടക്കലാസമിതി’ രൂപീകരിച്ചുകൊണ്ട് നടേശനാശാൻ്റെ മുത്തച്ഛൻ്റെ ഗുരുവായ കൃഷ്ണൻനായരാശാനാണ് ഈ കലാരൂപത്തെ പാലക്കാട്ടുനിന്ന് കൊല്ലത്തേക്ക് പറിച്ചുനട്ടത്.
കഴിഞ്ഞ 30 വർഷമായി കൊല്ലത്തിൻ്റെ സ്വന്തം കലയെന്ന രൂപത്തിൽ ഇത് ലബ്ധപ്രതിഷ്ഠ നേടിയിരിക്കുന്നു. കൊല്ലം മുളങ്കാടകമാണ് ഈ കലാരൂപത്തിൻ്റെ പ്രധാന സങ്കേതമെന്ന് വിശ്വവിജ്ഞാനകോശം വോള്യം രണ്ടിലും രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
അവതരണ ശൈലിയും സാങ്കേതിക വശങ്ങളും
വേഷവിധാനവും രംഗാവതരണവും
കഥകളിയോടും യക്ഷഗാനത്തോടും ഏറെ സമാനതകളുള്ള ഈ കലാരൂപം കെട്ടിയാടാൻ വൻതോതിൽ മെയ്വഴക്കം ആവശ്യമാണ്. യക്ഷഗാനത്തിന് സമാനമായ വലിയ കിരീടം ധരിക്കുന്ന കഥാപാത്രങ്ങൾ തന്നെയാണ് ഇതിൽ സംഭാഷണം നടത്തുന്നതും പാടുന്നതും.
കഥാപാത്രങ്ങളുടെ മുഖത്തെ മിനുക്ക് വേഷം ഇതിന് ഒരു നാടകത്തിൻ്റെ പരിവേഷം കൂടി നൽകുന്നുണ്ട്. നൃത്തത്തിനും സംഭാഷണത്തിനും ഒരുപോലെ പ്രാധാന്യമുള്ള ഈ കലാരൂപത്തിൽ ശ്ലോകം കഴിഞ്ഞാൽ ‘കലശം’ എന്ന നൃത്തഘടകമുണ്ട്. ആറ് കലശങ്ങളും ആറ് ചുവടുകളുമുള്ള ആര്യമാല ആട്ടത്തിന് കൃഷ്ണനാട്ടത്തോട് കടപ്പാടുള്ളതായി കരുതപ്പെടുന്നു.
വാചികവും സംഗീതവും താളങ്ങളും
-
വാചിക രൂപങ്ങൾ: വിരുത്തം, ഗദ്യം, ഗാനം എന്നിവയാണ് പ്രധാന വാചികങ്ങൾ. ശ്ലോകത്തിൻ്റെ താളത്തിനൊത്ത് പിന്നണി ഗായകർ (വായ്ത്താരിക്കാർ) പാടുന്നു.
-
ഉപയോഗിക്കുന്ന താളങ്ങൾ: ചെമ്പട, അടന്ത, മുറിയടന്ത, പഞ്ചാരി, ജമ്പ.
-
വാദ്യോപകരണങ്ങൾ: ചെണ്ട, മദ്ദളം, ഇടയ്ക്ക എന്നിവയാണ് പശ്ചാത്തല സംഗീതമൊരുക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്നത്.
ദൈർഘ്യവും കഥാപാത്രങ്ങളും
പഴയകാലത്ത് 36 രംഗങ്ങളുള്ള ഈ കഥ പൂർണ്ണമായി ആടിത്തീരുന്നതിന് നാല് രാത്രികൾ (നാലുമെള്ള കളി) ആവശ്യമായിരുന്നു. ഇതിൽ ആകെ 26 കഥാപാത്രങ്ങളുമുണ്ട്. എന്നാൽ modern കാലഘട്ടത്തിൽ അവതരണസമയം ഏതാനും മണിക്കൂറുകളായി ചുരുക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഗണപതിവേഷം കെട്ടിയാടുന്നതോടെയാണ് ആര്യമാലയാട്ടത്തിന് അരങ്ങുണരുന്നത്.
രാജഭരണകാലത്തെ പ്രൗഢിയും ഇന്നത്തെ നിർജീവാവസ്ഥയും
തിരുവിതാംകൂർ കൊട്ടാരത്തിലെ ആദരവ്
ശ്രീമൂലം തിരുനാളിൻ്റെ ഭരണകാലത്ത് തിരുവനന്തപുരത്തെ ശ്രീപത്മനാഭസ്വാമി ക്ഷേത്രത്തിൽ ആണ്ടിൽ രണ്ടുതവണയെങ്കിലും ആര്യമാല ആട്ടം നിർബന്ധമായി ആടിയിരുന്നു. മുളങ്കാടകം ക്ഷേത്രത്തിലെ ഉത്സവവേദികളിലും ഈ കലാരൂപം ഒരുകാലത്ത് വളരെ സജീവമായിരുന്നു.
സംരക്ഷണം തേടുന്ന വർത്തമാനകാലം
ഏകദേശം 280-ലധികം വർഷം പഴക്കമുള്ള ഈ കലാരൂപം ഇന്ന് ഏറെക്കുറെ നിർജീവാവസ്ഥയിലാണ്. നിലവിൽ മുളങ്കാടകം പടിപ്പുരവീട്ടിൽ കലാവതി കലാമണ്ഡലം നടേശനാശാനും കുടുംബവുമാണ് ഈ കലയെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് സംരക്ഷിക്കുന്നത്. തൻ്റെ 12-ാം വയസ്സിൽ ആര്യമാല ആട്ടം ശാസ്ത്രീയമായി അഭ്യസിച്ച നടേശനാശാൻ്റെ കുടുംബം മാത്രമാണ് ഈ അപൂർവ കലയുടെ ഇന്നത്തെ പ്രയോക്താക്കൾ. വരുംതലമുറയ്ക്കായി ഈ കലാരൂപത്തെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് സാംസ്കാരിക കേരളത്തിൻ്റെ അനിവാര്യതയാണ്.
